Mensen hebben me altijd geboeid

Wat ons beweegt. Wat ons raakt. Waarom we soms vastlopen en hoe we, ondanks verschillen en moeilijke momenten, opnieuw verbinding kunnen vinden.

Die nieuwsgierigheid naar mensen loopt als een rode draad door mijn leven en mijn werk. Ze bracht me eerst naar Maatschappelijk Werk en vervolgens naar de Criminologische Wetenschappen. Maar vooral mijn jarenlange praktijkervaring heeft me geleerd dat mensen en relaties zich niet zomaar in hokjes laten plaatsen.

Ik werkte binnen welzijn en jeugdhulp, als dader-slachtofferbemiddelaar voor minderjarigen en als bemiddelaar in familiezaken. Ik deed ervaring op binnen de adoptiesector en werkte als lesgever, leerlingbegeleider, teamcoach en pedagogisch begeleider binnen het onderwijs. Doorheen die verschillende rollen begeleidde ik mensen, relaties en teams op momenten waarop het soms moeilijk, complex of zoekend was.

Steeds opnieuw kwam ik uit bij dezelfde vraag: wat is er nodig om weer verder te kunnen?

Mijn ervaring in herstelgericht werken, zowel binnen een gemeenschapsinstelling als binnen het onderwijs, heeft mijn manier van kijken sterk gevormd. Net als mijn achtergrond in bemiddeling en oplossingsgericht coachen. Ik geloof in de kracht van vertragen. In luisteren naar wat gezegd wordt én naar wat misschien nog geen woorden heeft gekregen. In ruimte maken voor verschillende perspectieven. En in samen zoeken naar wat wél mogelijk is.

Ook mijn eigen levensverhaal heeft mee gevormd wie ik vandaag ben. Ik groeide op in een nieuw samengesteld gezin en ben later zelf mama en plusouder geworden. Die ervaringen hebben mijn blik op relaties, gezinnen en de vele manieren waarop mensen vandaag samenleven verdiept. Ze hebben me ook geleerd dat verbinding niet betekent dat alles vanzelf loopt. Het vraagt soms zoeken, bijsturen, grenzen verkennen en opnieuw beginnen.

Mijn opleiding en jarenlange praktijkervaring vormen een stevige basis voor mijn werk. Tegelijk geloof ik dat geen enkel verhaal hetzelfde is en dat er geen pasklare antwoorden bestaan. Wat werkt voor de ene persoon, relatie of team, hoeft niet te werken voor de andere.

Ik wil daarom naast mensen staan, met aandacht voor hun verhaal en nieuwsgierigheid naar wat er kan ontstaan.

Bij Co-Be gaat het over ruimte maken

Ruimte om stil te staan. Om te begrijpen wat er speelt. Om elkaar opnieuw te vinden. Om te herstellen waar dat kan. En om te ontdekken welke beweging voor jou, jullie of het team mogelijk is.